Sinds vorig jaar oktober ben ik “pas” in het bezit van een iPhone. Ik, als “designer” vond het, net als mijn collega designers vier jaar geleden(…), toch eens tijd worden. Toen verzette ik me nog tegen de “Kijk ik ben creatief dus ik heb een iPhone” beweging maar aangezien nu ook de niet hippe mensen met een iPhone kunnen rondlopen is dat voor mij geen issue meer. Bij mij op het werk bestaat de eeuwig durende discussie van iPhone (onze designers) vs Android smartphones (onze programmeurs) Natuurlijk is het design van de iPhone mooier dan dat van vele Android telefoons, natuurlijk is het gebruikersgemak en interface design veel beter dan dat van Android telefoons, maar voor deze blogpost wil ik jullie deze discussie besparen.

Wat ik wel met jullie wil delen is mijn enthousiasme voor apps. Aangezien je apps hebt voor zowel iPhone als Android smartphones zullen beide partijen zich gemakkelijk voelen bij deze blogpost.

Apps zijn kleine programmatjes die je kunt installeren op je smartphone. Deze apps kun je kopen of gratis downloaden via een digitale app winkel. Voor de iPhone is dit de App Store, voor Android smartphones is dit de Android market. Een app koop je vaak al voor 79 cent.

Omdat deze apps op je smartphone staan en je je smartphone meestal bij je hebt, is het ook makkelijker om apps te integreren in het dagelijks leven. Zo kun je apps maken voor toepassingen die je nooit met een desktop computer zou kunnen doen.

Als tien jaar gelden iemand een programma had gemaakt dat je snelheid, afstand en route bijhoudt met het hardlopen, voor op een desktop computer of laptop, dan was dit behoorlijk zinloos. Zet je dit programmaatje op een iPhone, en noem je dit Runkeeper, dan is dat super handig. Of neemStarwalk, dit is een app die gebruik maakt van je camera gyroscoop en het kompas in je smartphone. Als je nu ‘s nachts buiten gaat staan en via je scherm naar de sterrenhemel kijkt, staat op het scherm van je smartphone precies aangegeven naar welk sterrenbeeld, planeet of ster je staat te kijken.

Door middel van apps kun je ook meer over jezelf te weten komen. Neem Sleep cycle. Deze app houdt bij hoe lang je slaapt, hoe lang je in bepaalde slaapstadia bent en zorgt ook nog eens dat je lekker wakker wordt…

Er is zelfs een app die je hartslag meet, Instant heart rate genaamd. Hoe? Door je vinger tegen de camera te houden en doordat het led lampje dat als flitser fungeert tegen je vinger aan schijnt kan de app het bloed in je vinger zien kloppen.

Wat de kroon spant is de vertaal app van Google, “Google vertalen”. Wie kent de universal translator uit Startrek? Dit was een apparaat dat buitenaardse talen realtime omzette naar keurig Amerikaans Engels. En inderdaad, dat was een sience fiction serie. Met de vertaal app van Google kun je niet hetzelfde, maar het komt aardig in buurt. 1. Neem een zin op die je wilt vertalen(duidelijk articuleren) 2. zie hoe Google het ingesprokene omzet naar tekst. 3. kies een taal waarin je de zin wilt vertalen, bijvoorbeeld Japans. 4 druk op het luidsprekertje om je smartphone het zinnetje in Japans uit te laten spreken. En voila. Je smartphone spreekt Japans tegen je. Je kunt kiezen uit ontzettend veel talen waaronder Arabisch, Hindi, Chinees, Russisch, of Tsjechisch…

Veel lol kun je ook hebben met apps. Neem bijvoorbeeld de StopMotion Recorder app. In combinatie met iMovie heb je zo je eigen animatie studio in je broekzak!

Zie hier het resultaat van een avondje pielen…
roodkapje en de wolf

Het is donker. Ik zit recht op. Mijn ogen doen pijn. Moeizaam tuur ik om me heen. Drie uur, schreeuwt het lichtgevende display van mijn wekkerradio. Ik denk aan vanavond, aan de bioscoopfilm die ik met Peter heb gezien. Ik heb het warm. Haar plakt aan mijn voorhoofd. In het zwakke schijnsel van de tijd zie ik Nienke liggen, nog steeds in een diepe slaap. Ik sla de lakens van mij af en stap uit bed. In het donker vind ik mijn weg naar de keuken en neem een glas water. Dan loop ik door naar de woonkamer.
Ik vind het fijn om in het donker in de stilte op de bank te zitten. Dan kijk ik naar buiten, naar het zwak verlichte kruispunt. Zo nu en dan rijdt er dan een eenzame auto over. Ik probeer me dan voor te stellen waar die persoon zo laat nog naar toe gaat. In de verte tekent de skyline van mijn stad zich af, lichtjes overal. Net zoals je in films ziet.
Dan valt mijn blik op de werkkamer. Blauw licht komt onder de deur vandaan. Ik sta op en loop naar de deur. Het is mijn computer. Het scherm is aangesprongen. Nienke is de computer vast vergeten uit te zetten. Ik open een browser.
‘s Nachts computeren heeft altijd iets mysterieus, iets geheimzinnigs. Ik besluit het licht van de werkkamer nog even uit te laten. De stilte, het blauwe licht van het beeldscherm dat mijn werkkamer vervreemdt met lange schaduwen. Ik vind het fijn. Het heeft iets magisch.

Ik kijk naar het felle beeld. Ik ga naar Facebook en log in.
Snel bouwt het beginscherm van Facebook zich op. Ik kijk meteen naar mijn profielfoto. Die is anders. Zou Nienke mijn foto hebben veranderd? Een grap misschien? Wat raar, ik herken de foto niet. Meteen klik ik op de foto om die nog wat groter te kunnen zien. Ik heb een groen T-shirt aan. Ik kan me niet herinneren dat ik zo’n T-shirt heb gehad. Ik sta geposeerd voor iets wat lijkt op ruïnes. Bergen op de achtergrond. Wacht, ik herken de locatie, het is Machu Picchu, Peru. Mijn hart begint sneller te kloppen. Ik kijk nog eens naar mij. Ik ben het toch echt… Wel zonder baard en snor, en ook wat dunner, maar toch, ik ben het echt! Verbaasd blijf ik een paar seconden naar de foto kijken. Hoe kan dit? Ik ben van mijn hele leven nog nooit in Zuid-Amerika geweest! Snel klik op het tabje “foto’s”. Albums verschijnen in beeld: Zuid-Amerika 2010, Gambia 2009, Indonesië 2008, Opening de Pauw 2009. Zomermenu 2010, wintermenu 2009…, veel foto’s van mij op locaties waar ik nog nooit geweest ben. En eten, heel veel eten. Op diverse foto’s heb ik een koksbuis aan, trots poserend bij exotisch uitziende gerechten. Snel klik ik op “info”.Oscar Kuipers, huidige woonplaats: Groningen, geboorteplaats: Bogor, Indonesië, werkgevers: Restaurant Muller, hoger onderwijs: Hotelschool Leeuwarden. Ik kijk op mijn prikbord. Een aantal berichten zijn van mensen die ik ken, veel ken ik niet. Ik heb deze berichten nog nooit gelezen. Ik snap het niet.

Dan zie ik dat iemand via Facebook met me probeert te chatten. Ik klik op het schermpje rechts onder en zie dat dit van Peter is. Gelukkig, iets herkenbaars in deze surrealistische trip.

“Hey Os, kun je ook niet slapen? Het was gezellig vanavond hè! We hebben heerlijk gegeten, en een mooi pand heb je, mag je trots op zijn!’
Ik type terug: “Huh, Peter? waar heb je het over? We zijn naar de film geweest vanavond, we hebben niets gegeten, tenzij je die bak popcorn bedoelt” Het is even stil. Dan verschijnt er weer een ballonnetje bij zijn naam en weet ik dat hij aan he typen is.
“Oscar, Oscar Kuipers, uit Ter Idzard, mijn havo buddy, Michelin-ster houder in spe, loop je me voor de gek te houden?”

Hij noemt toch echt mijn achternaam en we hebben samen op de Havo gezeten. Hij noemt de woonplaats van mijn ouders en de profielfoto is toch echt van Peter. Ook al zie ik deze foto van hem ook voor het eerst.

“Peter, ik weet niet waar je het over hebt. Je weet toch dat ik games vormgeef, ik vind koken leuk maar ik heb zeker geen restaurant en ambieer al helemaal geen Michelin-ster…”

“Lieverd, wat ben jij aan het doen? Het is vier uur ‘s ochtends!”
Ik schrik me rot. Nienke staat in de deuropening, wrijvend in haar ogen. Opgewonden probeer ik alles uit te leggen.
“Kijk, ik kon niet slapen en ik wilde even kijken op Facebook en toen was mijn foto veranderd en alle foto’s waren anders maar ik ben het toch en daar ben ik een kok en…”
“Oscar, je doet raar, ik snap er niks van. Waar heb je het in hemelsnaam over! ”
“Kijk dan! Ik ben met een andere Peter aan het chatten, maar het is wel dezelfde en…”
Terwijl ik dit zeg kijk ik weer naar het beeldscherm. De facebook pagina is weg. “The connection has timed out, this site could be temporarily unavailable or to busy. Try again in a few moments”. Ik druk op reload. Het duurt even. Dan bouwt mijn Facebook pagina zich weer op. Dit keer komt mijn profielfoto mij wel bekend voor. Ook op het prikbord staan berichten die ik al eens gelezen heb.
“Hè? Maar net…” Ik besef dat zonder zichtbaar bewijs het onmogelijk is om het zojuist gebeurde uit te leggen en geloofwaardig te maken.
“Kom je zo weer naar bed?” Nienke draait zich weer om en loopt weg uit de deuropening. Verbaasd blijf ik achter. Dan zie ik een chat schermpje knipperen. Het is Peter! Ik klik op het schermpje om het chat bericht te lezen.

“Hè? Nog een keer komen eten? Wat bedoel je? Ik denk dat je het tegen de verkeerde hebt, want wij zaten de hele avond samen in de bios…”

1987 – Basisschool de drie dorpen
Ik heb een bandje meegenomen met Kinderen voor Kinderen. Mijn vader had de cd geleend van de bieb en deze op het cassettebandje gekopieerd. “Weet je wel dat dat niet mag, cd’s kopiëren van de bibliotheek” Verbaast keek ik mijn schoolmeester aan. “Maar mijn vader doet dat altijd!”

1995 – De studiekamer bij mijn ouders thuis
Geconcentreerd luister ik naar de radio, “En dan nu Coolio met Gangsta’s Paradise…”Snel druk ik de record en play knop tegelijk in, Het bandje loopt, weer een nieuwe hit op mijn verzamelbandje dat ik straks in mijn Sony-walkman ga afspelen! Ik ga weer verder met mijn huiswerk.

1997 – De woonkamer bij mijn ouders thuis
Gespannen kijk ik naar het download scherm. Het balkje is bijna helemaal vol… De laatste procenten lijken uren te duren.100% Yes! Ik heb het nieuwste nummer van de Chemical Brothers binnen! Het heeft me een kwartier gekost voordat ik de juiste site te pakken had, het heeft me vier gulden gekost aan telefoontikken, de lijn is drie kwartier bezet geweest en de kwaliteit is matig, maar ik maak vanavond wel de blits op mijn examenfeestje met deze nieuwe track!

1999 – Computerruimte op de kunstacademie
Ik haal een verfrommelde lijstje uit mijn zak;
1.Lou Bega – Mambo nr.5
2.Dj Jean – The launch
3.Venga boys – We’re going to Ibiza
4.Jennifer lopez – If you had my love
5.…
Napster draait op volle toeren als het programma de verschillende nummers binnenhaalt. Dan kopieer ik ze om mijn zipdisk van 100 mb, als dit maar past…
Thuis maak ik een mooi hoesje, even een half uur branden en klaar is mijn eigengemaakte Hit-CD.

2001 – Muziekwinkel Plato
Samen met een vriend sta ik in de muziekwinkel te kijken naar een wit compact apparaat, met een ronde knop en draaischijf in het midden. De opslagcapaciteit was ongekend, vijf gigabyte aan ruimte, plaats voor meer dan duizend liedjes. Het is een iPod.

2001 tot nu;)
En de opslagcapaciteit van de gemiddelde mp3-speler werd alleen nog maar meer.
Met de groei van opslagcapaciteit groeide ook de vraag naar illegale content. Want wil je je iPod met 80 gigabyte vol krijgen via iTunes dan ben je duizenden euro’s kwijt.
Dit of met een paar klikken de complete discografie binnenhalen van the Stones voor niks via een torrent site…

De muziekindustrie heeft zich hard verzet tegen het illegaal verspreiden van ‘hun’ muziek.
Bedrijven als Napster, Kazaa en ook diverse torrentsites zoals The Piratebay zijn voor de rechter gedaagd. Toch zijn deze rechtszaken als een druppel op de gloeiende plaat geweest betreft het bestrijden van illegaal downloaden.

Het bestrijden van het downloaden is naar mijn mening dan ook een verkeerde aanpak geweest. Dit hebben de grote platenbazen nu zelf ook ingezien, want vorige week is Spotify na Zweden, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Spanje, Noorwegen en Finland nu ook geïntroduceerd in Nederland.

De enige manier om het downloaden tegen te gaan is om de downloader iets aan te bieden dat nog beter is dan het downloaden zelf. Ik denk dat Spotify wel eens dat betere kan zijn.

Wat is Spotify?
Het idee achter Spotify is simpel uit te leggen: Spotify is een streaming muziekdienst die toegang biedt tot een groot aantal liedjes. De muziekgebruiker koopt niet langer muziek, hij neemt er een abonnement op. Hij heeft niet langer mp3’s op zijn computer staan, maar streamt de tracks vanaf de Spotify-server. Het programma zelf ziet eruit als een soort iTunes (inclusief zoekvenster en afspeellijsten). Wie een liedje alsnog graag wil bezitten, kan via Spotify overigens wel gewoon het bestand aanschaffen.

Niet alle muziek, wel veel. Zo’n 8 miljoen tracks om precies te zijn. Spotify heeft alle vier de major labels – Universal, Sony, Warner en EMI – aan boord, maar ook een groot aantal independent labels, verzameld in Merlin en The Orchard. (bron 3 voor 12)

Dus, in plaats van dat je allerlei albums download via torrentsites, wat weer tijd kost en die vervolgens veel ruimte in nemen en die je wellicht maar een paar keer beluistert, heb je met Spotify toegang tot diezelfde albums, alleen zonder dat je ze hoeft te downloaden in goede kwaliteit meteen tot je beschikking. Ook kan je albums die je goed vindt meteen delen met je homies die ook Spotify hebben. Voor vijf euro per maand heb je onbeperkt toegang tot al die muziek, zonder reclame. Voor tien euro per maand kan je het dan ook nog streamen op bepaalde smartphones zoals een iPhone en heb je ook onderweg toegang tot 8 miljoen nummers;)

En dan te bedenken dat ik vroeger uren liep te pielen met de radio en TDK cassettebandjes.

Spotify is voor mij een van de eerste muziekdiensten waar ik wel vijf euro per maand voor wil betalen. Het idee dat je toegang hebt tot al die muziek, oud en nieuw is erg prikkelend.

Jan de Hoop verwijst elke dag tijdens het RTL-ontbijtnieuws naar de RTL nieuws Hyves,   Piet “oat moan” Paulusma twittert er op los,  het Koninklijk Huis heeft sinds kort haar eigen youtube kanaal en ik lees net het op nu.nl dat een groep ouderen in Nijmegen een eigen Hyves netwerk krijgt. Social media is here to stay. Gelukkig is het meer dan een aantal BN’ers die hip doen (of een nieuwe media/pr afdeling die ze hip doet lijken) en gelukkig kenmerkt social media zich doordat het toegankelijk is voor iedereen. Nog een kenmerk van social media is dat het gericht is op netwerken. Denk aan het verzamelen van vriendjes op Hyves, het volgen van twitteraars op Twitter of het linken van (potentiële) zakelijke relaties op linked in.

Als Facebook een land zou zijn, dan zou dat het op drie na grootste land in de wereld zijn, na China en India (op dit moment telt Facebook meer dan 400 miljoen leden). Zo stelt het youtube filmpje helemaal onderaan, samen met nog veel meer indrukwekkende feiten over social media.

Door social media zoals Hyves kom je nu te weten wat je vroeger niet zo snel was komen te weten. Bijvoorbeeld dat een van je oud klasgenootjes van de basisschool nu drie kinderen heeft en een hond, te bekijken in zijn Hyves-fotoalbum. Of dat een van je internationale vriendjes op Facebook – eenmaal ontmoet tijdens het backpacken door Zuid-Amerika – nu fertilizer nodig heeft voor zijn crops in Farmville.

Kun je er nu ook nog wat nuttigs mee, is wellicht een vraag die sommigen van jullie hebben. Wat is nu echt de ware potentie van social media?  Misschien moeten we deze vraag anders stellen. Wat hebben anderen er al mee bereikt?

1. President van Amerika worden: Barack Obama heeft in 2008 zijn overwinning mede te danken aan zijn inzet op social media. Hij was op bijna elke sociaal netwerk te vinden en kon daardoor gericht verschillende doelgroepen bereiken. Zo had hij onder andere profielen op MiGente (Latino’s), BlackPlanet (African-Americans), Glee (“gay, lesbian and everyone else”)(bron: www.fastcompany.com). Door optimaal gebruik te maken van social media wist Barack Obama zijn kiezers te overtuigen om op hem te stemmen en donaties te doen.Van de 150 miljoen dollar die Obama in september 2008 bij elkaar haalde kwam 67% binnen via donaties die mensen via het internet deden. Het merendeel van die donaties was een bedrag onder de 100 dollar. Door middel van iPhone apps en my Barack Obama,wist hij zijn kiezer niet alleen te informeren en te inspireren via social media, ook wist hij zijn kiezers te mobiliseren om actief campagne voor hem te gaan voeren.

2. Een multinational op zijn plaats zetten: Jeff Jarvis was ontevreden over de Dell klantenservice. In 2005 uitte hij zijn ontevredenheid op zijn weblog. In eerste instantie was er voor Dell nog niks aan de hand. Totdat zijn verhaal opgepikt werd door andere bloggers die zich herkenden in zijn verhaal. Woorden als Dell sucks en Dell lies doken overal op en uiteindelijk resulteerde dit in een slechte naam en miljoenen verlies. Sindsdien heeft Dell haar strategie aangepast en probeert ze nu wel te luisteren naar haar klanten.

3. Journalistiek bedrijven onder moeilijke omstandigheden: tijdens de verkiezingen in Iran van  juni 2009  blokkeerde de Iraanse regering binnenlandse en buitenlandse nieuwssites voor de Iraanse internetter. Via Twitter was het nog wel mogelijk om datgene wat er zich daadwerkelijk afspeelde in Iran naar buiten te brengen. Miljoenen mensen volgden het kleine aantal mensen dat via Twitter verslag deed van wat er in de straten van Iran gebeurde.

Niet iedereen heeft ambities om president of journalist in Iran te worden en gelukkig worden de mogelijkheden met social media steeds groter en leuker.

4. Het uitgeven van je eigen boek: Een voorbeeld dat ik nog wil aanhalen is Tenpages.com. Op TenPages.com kunnen mensen (wij) auteurs van manuscripten steunen door hier aandelen van te kopen. Zodra een auteur voor 10.000 euro aan aandelen heeft verkocht, zal zijn manuscript worden uitgegeven door een gerenommeerde uitgeverij. Je kunt dus aandelen kopen á vijf euro per stuk van iets dat je graag als boek wilt hebben. Zo bepaalt dus niet een uitgever welke boeken er worden uitgegeven, maar doet de lezer dat. Iedereen kan zijn of haar manuscript op TenPages.com zetten en iedereen kan aandelen kopen.

Een voordeel voor de auteur is dat hij zelf invloed kan uitoefenen op het uitgeven van zijn boek, door zijn manuscript te promoten. Een voordeel voor de uitgever is dat deze verzekerd is van al een aantal mensen dat al geïnteresseerd is in het boek en een bedrag dat het uitgeven mogelijk maakt. Een voordeel voor de aandeelhouders is dat zij geld kunnen verdienen met hun aandelen. Zodra een boek wordt uitgegeven wordt een deel van de winst verdeeld over de aandeelhouders.

Daar is ie dan eindelijk! Mijn weblog is online. Hier zal ik schrijven over de ontwikkelingen op het web die mij prikkelen en inspireren. Het wordt geen weblog die de laatste trends bijhoudt en jullie gaat vertellen wat hip en trendy is. Het wordt een weblog waarop ik probeer in te gaan op die ontwikkelingen die mij aanspreken en waarvan ik denk dat die betekenis (kunnen) hebben op ons dagelijks leven. Wordt de iPad een succes en waarom wel of niet? Wat moet je met Foursquare en zullen mensen Layar gaan gebruiken op hun smartphone om de dichtstbijzijnde Appie te vinden?

Jullie kunnen ook af en toe een post verwachten van projecten die ik doe bij MAD multimedia, waar ik full time als hoofd vormgeving aan het werk ben. Hier hou ik me bezig met conceptontwikkeling, vormgeving en animatie voor serious games. Zo zijn we bezig met een Wii game voor blinden en slechtzienden, hebben we een internationale actiesite voor Nickelodeon(MTV networks) gelanceerd, Big Green Help genaamd en zijn we serious bezig met de mix van “klassiek” drukwerk en nieuwe media.

En dan is er natuurlijk nog O-HaYo! creatieve communicatie. Dit is mijn eigen ontwerpbureau dat zich voornamelijk richt op alles wat met grafische vormgeving te maken heeft. Leuke cases zal ik ook hier beschrijven.

Tot zover mijn eerste post op deze weblog!